KIEDY RANO PODUSZKA JEST MOKRA I ROBI SIĘ NIESWOJO
Budzik dzwoni, otwierasz oczy, przeciągasz się… i nagle czujesz, że poduszka jest podejrzanie wilgotna. Niektórzy udają, że nic się nie stało, inni wstydzą się tego nawet przed partnerem. Nocne ślinienie się wydaje się czymś głupim i trochę dziecinnym, ale tak naprawdę może sporo powiedzieć o tym, co dzieje się z twoim ciałem.
Co ciekawe, to wcale nie jest rzadki problem. Zdarza się dzieciom, dorosłym, osobom zestresowanym, przeziębionym, a nawet tym, którzy uważają, że „śpią jak kamień”. Zamiast więc tylko się wkurzać na mokrą poszewkę, warto zadać sobie pytanie: dlaczego tak się dzieje i czy da się coś z tym zrobić?
POZYCJA SNU – MAŁY NAWYEK, DUŻY EFEKT
Jedną z najprostszych przyczyn nocnego ślinienia jest po prostu to, jak śpisz. Jeśli lubisz spać na boku albo na brzuchu, grawitacja robi swoje. Usta łatwiej się rozchylają, język opada, a ślina zamiast spływać do gardła, wycieka na poduszkę.
Sytuacja nasila się szczególnie wtedy, gdy masz zatkany nos. Organizm nie będzie się męczył z oddychaniem przez wąskie kanaliki, tylko przełączy cię automatycznie na oddychanie przez usta. A jeśli usta są otwarte, droga śliny na zewnątrz jest już bardzo krótka.
Dobrym eksperymentem jest spróbowanie spania na plecach chociaż kilka nocy z rzędu. Wiele osób mówi, że zauważa sporą różnicę. Na początku może być dziwnie, możesz budzić się w nocy, ale czasem wystarczy odpowiednio wyprofilowana poduszka, która stabilizuje głowę, żeby ten nawyk powoli się zmienił.
ZATKANY NOS, PRZEZIĘBIENIE I PROBLEMY Z ODDYCHANIEM
Jeśli ślinisz się głównie wtedy, kiedy jesteś chory, masz katar, alergię albo krzywą przegrodę nosową, to przyczyna prawdopodobnie leży właśnie w układzie oddechowym. Nos jest „zablokowany”, więc ciało przełącza się na oddychanie ustami. To naturalne, ale ma swoje skutki uboczne: wyschnięte gardło, chrypka i właśnie mokra poduszka.
W takiej sytuacji warto zadbać o to, żeby nos miał szansę się odetkać. Wieczorne płukanie nosa solą fizjologiczną, nawilżanie powietrza w sypialni, ograniczenie kurzu i dymu papierosowego w domu – to drobiazgi, które naprawdę mogą pomóc. Jeśli do tego dochodzi chrapanie, uczucie duszności w nocy albo poranne bóle głowy, dobrze jest porozmawiać z lekarzem, bo może być potrzebne dokładniejsze sprawdzenie, czy nie ma np. bezdechu sennego.
KIEDY WINNA JEST DIETA, STRES I HORMONY
Ślina produkuje się w odpowiedzi na różne bodźce. Ostre, bardzo kwaśne albo ciężkie potrawy zjedzone późnym wieczorem mogą pobudzać jej wydzielanie jeszcze długo po kolacji. Jeśli do tego dołożymy refluks żołądkowo–przełykowy, czyli cofanie się treści żołądkowej do przełyku, organizm będzie „ratował się” większą ilością śliny, żeby choć trochę zneutralizować kwas.
Zdarza się też, że nadmierne ślinienie pojawia się u kobiet w ciąży, kiedy hormony szaleją i ciało reaguje inaczej niż zwykle. U niektórych jest to tylko etap, który mija po porodzie. U innych nasila się w okresach dużego stresu – ciało jest wtedy w ciągłej gotowości i reaguje w dziwny, nieoczywisty sposób.
Jeśli zauważasz, że ślinisz się głównie po ciężkich, ostrych kolacjach, spróbuj przez kilka dni jeść lżej, wcześniej i bardziej neutralnie. Delikatna kolacja, mniej alkoholu i kofeiny wieczorem potrafią zrobić większą różnicę, niż się wydaje.
LEKI I SCHORZENIA, O KTÓRYCH RZADKO MYŚLIMY
Bywa też tak, że nocne ślinienie jest skutkiem ubocznym leków. Niektóre preparaty stosowane przy chorobach psychicznych, neurologicznych czy nawet niektórych schorzeniach żołądka mogą wpływać na pracę gruczołów ślinowych.
Zdarza się również, że nadmierne ślinienie się, także w nocy, towarzyszy poważniejszym zaburzeniom neurologicznym, takim jak choroba Parkinsona czy inne uszkodzenia układu nerwowego. Wtedy zwykle oprócz ślinienia występują też inne objawy, których trudno nie zauważyć.
Jeżeli masz wrażenie, że problem pojawił się nagle po włączeniu nowego leku, nie odstawiaj go na własną rękę, ale powiedz o tym lekarzowi. Czasem wystarczy drobna zmiana dawki albo zamiana preparatu na inny, żeby organizm przestał reagować w tak dokuczliwy sposób.
CO MOŻESZ ZROBIĆ SAM, ZANIM POBIEGNIESZ DO LEKARZA
W łagodniejszych przypadkach, kiedy nie ma innych niepokojących objawów, warto zacząć od prostych kroków. Zadbaj o to, by sypialnia nie była przegrzana i przesuszona, bo suche powietrze prowokuje oddychanie przez usta. Sprawdź swoją poduszkę – zbyt płaska albo zbyt wysoka może utrudniać swobodne oddychanie przez nos.
Jeśli budzisz się często z uczuciem suchości w ustach i gardle, a jednocześnie masz mokrą poduszkę, to sygnał, że w nocy oddychasz głównie przez usta. Prosty trening to świadome „ustawianie się” do snu: zamknięte usta, język przy podniebieniu, spokojny oddech nosem. Na początku będziesz o tym pamiętać tylko przez chwilę, ale z czasem organizm zaczyna kojarzyć ten schemat z zasypianiem i łatwiej utrzymać go dłużej.
KIEDY ŚLINIENIE TO JUŻ NIE TYLKO WSTYDLIWY DETALE
Samo w sobie ślinienie się w nocy u większości osób nie jest niebezpieczne, ale jeśli staje się bardzo uciążliwe, pojawia się nagle i w dużym nasileniu, warto to potraktować poważniej. Szczególnie wtedy, gdy towarzyszy mu chrapanie, przerwy w oddechu, nawracające infekcje, ból gardła lub wyraźne pogorszenie samopoczucia w dzień.
W takiej sytuacji konsultacja z lekarzem to nie fanaberia, tylko rozsądny krok. Specjalista może zlecić badania, sprawdzić drogi oddechowe, ocenić, czy nie ma problemów z neurologią albo refluksem. W cięższych przypadkach stosuje się czasem specjalne ćwiczenia mięśni jamy ustnej i twarzy, a przy bardzo nasilonym ślinieniu także bardziej zaawansowane metody leczenia.
TWOJE CIAŁO NAPRAWDĘ COŚ CI KOMUNIKUJE
Nocne ślinienie się to nie powód do wstydu, tylko informacja zwrotna od organizmu. Czasem mówi: „śpisz w kiepskiej pozycji”. Czasem: „niejadek ze mnie, tylko zjadłeś za ostro i za późno”. Innym razem ostrzega, że z oddychaniem, stresem albo lekami jest coś do uporządkowania.
Zamiast się tylko denerwować na mokrą poduszkę, warto potraktować to jako pretekst do małego przeglądu swojego stylu życia. Jak śpisz, jak jesz, jak oddychasz, z czego się leczysz. Bo ciało naprawdę rzadko wysyła sygnały „bez powodu” – pytanie tylko, czy mamy odwagę się nad nimi na chwilę zatrzymać.
